دوستی* در یکی از صفحه های مجازی نوشته «بعد از تمام شدن یک رابطه کادوهای دوست پسر سابقتان را برنگردانید، این کار طرفتان را می کشد، کمی انعطاف داشته باشید». با دیدن این نوشته یاد نوشته دوست دیگری در صفحه ای دیگر افتادم که به مناسبت روز زن توصیه کرده بود «به یک سری زن ها نباید این روز را تبریک گفت، من جمله به کسی که از مردی که در گذشته اش بوده به بدی یاد می کند و از او هیولا می سازد!». درست است که کلا از شنیدن باید و نبایدها و حکم قطعی دادن آدمها خسته شده ام، اما حال اکنونم چیزی جدای از این خستگی است ...

دوست دارم به این دو دوست بگویم «فمنیست های نازنین، زن های زن-دوست زندگی من، نظرتان درباره  اینکه دوست پسر (عشق، نامزد، یا هر نامی که شما بر او می گذارید) سابق، در حالی که رابطه در حال نفس نفس زدنه و هنوز امیدی(هر چند اندک) به زنده ماندش هست، در یکی از تماسهایش بگوید** «میشه طلاها رو بفرستی خونه ما»، چیست؟»... صادقانه و صریح بگویم «دوست دارم شما را در چنین موقعیتی تصور کنم تا عکس العملتان را ببینم».

*اکثر زنهای دور و بر من در دسته فمنیست ها طبقه بندی می شوند.

** می دانم که فرق می کند در چه حالتی این را گفته باشد، اما شما حساب را بر این بگذارید که در این رابطه هنوز ردپای دیالوگهای عاشقانه پررنگ است و هنوز پسر ماجرا در حال تلاش برای نگه داشتن رابطه است.