آقا جان، برادر من، چادر نپوش لطفن!

ششم دی‌ماه هشتادوهشت

یکم- سی سال به زور لچکی بر سرمان پوشاندی و امروز با مسخره کردن آن می‌خواهی از سرمان برداری‌اش! خوب به خاطر می‌آورم اولین روزی را که روسری پوشیدم. چقدر گریه کردم، پا به زمین کوبیدم و به قول خانواده چه دیوارها که نخراشیدم. حتی اگر مامان راضی می‌شد قدری این ورودم به سرزمین همجنسانم را به تاخیر بیاندازد دایی‌جانی حضور داشت از جنس تو که این خطا را برنمی‌تابید. آری تغییر شدنی است، اما من چگونه می‌توانم رنجی را که به سبب زن بودنم تحمل کرده‌ام به این سرعت نادیده بگیرم. از من نخواه چهره‌ی خواهرانم را، وقتی که جنس دوم بودن بر سرشان کوبیده می‌شود و گاه و بیگاه زیر قانون مردسالارانه خرد می‌شوند، فراموش کنم. همان‌گونه که تحمیل دیروزت برایم دشوار بود لطف امروزت هم قدری برایم سنگین است.

دوم- نمی‌خواستمش اما به حکم ضعیف‌تر بودن پذیرفتمش. شاید هنوز هم نخواهمش اما فراموش نکن که بیست‌وچندی سال با آن زندگی کرده‌ام و خواسته ناخواسته تعلقاتی به آن دارم. تو حق نداری یک شبه آن را به باد تمسخر بگیری. حتی اگر قرار به نبودنش باشد من و مایی که روزی تحمیلش را پذیرفتیم باید پاک‌کن برداریم و خودمان پاکش کنیم. ما دیگر آن دختر بچه‌های تازه پا به سن تکلیف‌گذاشته نیستیم. یادآوری می‌کنم که بزرگ شده‌ایم و می‌دانیم که اگر این اجبار موجبات دردی را فراهم کرده، قطعن همچون بسیاری دیگر از دردهای اجتماعی در زندگی ما ریشه‌ای عمیق دوانده و درمانش جز با خواست خودمان امکان‌پذیر نیست.

سوم- راستی اگر برادری از جا برنمی‌خاست و به خاطر این اعتراض جانش به خطر نمی‌افتاد آیا باز هم چنین قیامی می‌کردی؟ به نظر می‌رسد تو نه به خاطر خواهر خود، که در دفاع از برادر خود این پوشش را به باد استهزا گرفته‌ای. می‌دانم که خیلی از خواهرانم از این حرکت تو استقبال کرده‌اند اما من چنین نمی‌کنم و این حق را به تو برادر عزیزم نمی‌دهم.

بعد از همه‌ی این صحبت‌ها، برادر من ممنون از همدردی‌ات، مهرت پایدار، اما قبل از هر چیز لطفن برادری‌ات را ثابت کن!